کتاب فیه ما فیه اثر بدیع الزمان فروزانفر انتشارات ارمغان

از شاعر و عارفِ بزرگ ایرانی مولانا جلال‌الدین محمد بلخی متخلص به مولانا سه اثرِ منثور به‌جا مانده است: فیه ما فیه؛ مکتوبات یا مکاتیب؛ و مجالس سبعه. در بینِ این سه کتاب، تنها کتابِ مکتوبات را مولانا خود نوشته است و دو کتابِ فیه ما فیه و مجالس سبعه، توسطِ مریدان و پیروانِ او جمع‌آوری شده‌اند. نگارش و تدوینِ کتابِ فیه ما فیه پس از وفاتِ مولانا صورت گرفته است و در نتیجه خودِ مولانا نام آن را انتخاب نکرده است. به باورِ برخی نامِ این اثر از شعرِ محی‌الدین بن عربی گرفته شده است. ترجمه‌ی تحت‌اللفظیِ فیه ما فیه را می‌توان «در آن است آن‌چه که در آن است» دانست ولی معنایِ دقیقِ نامِ این کتاب مشخص نیست.کتاب فیه ما فیه، مجموعه‌ای از سخنانِ مولاناست که توسطِ پسرِ مولانا، سلطان ولد یا یکی دیگر از مریدانِ مولانا در طی ۳۰ سال جمع‌آوری و نوشته شده است. از داستان‌ها و روایاتی که در این کتاب آورده شده‌اند می‌توان حدس زد مولانا این سخنان را پس از آشنایی با شمس تبریزی گفته باشد و تدوینِ فیه ما فیه کمی قبل از سرودنِ مثنوی معنوی شروع شده باشد. به همین علت است که تجارب و مفاهیمِ عرفانی‌ای که در فیه ما فیه مشاهده می‌شوند، به مثنوی معنوی شباهتِ بسیاری دارند؛ با این تفاوت که نثرِ ساده و روان فیه ما فیه باعث شده این کتاب نسبت به مثنوی معنوی، واضح و شفاف‌تر باشد.اولین تصحیحِ انتقادی از این اثر را بدیع‌الزمان فروزانفر در سال ۱۳۳۵ شمسی منتشر کرده است. این تصحیح و دیگر تلاش‌های این ادیبِ برجسته باعث شد نسل‌های بعدی به بهترین تصحیحات از آثارِ مولانا دسترسی داشته باشند و حتی خاورشناس انگلیسی آرتور آربری نیز ترجمه‌ی خود از فیه ما فیه به نام «گفتمان‌های رومی (Discourses of Rumi)» را بر اساس آن انجام داد. بدیع‌الزمان فروزانفر بسیاری از دیگر آثارِ مولانا را نیز تصحیح کرده است و می‌توان گفت در هر اثری که به مولانا ارتباطی داشته باشد، رد پای تصحیح‌های این ادیب و مولوی‌پژوهِ برجسته مشاهده می‌شود. او حتی معارفِ پدرِ مولانا به نام «معارف بهاءولد» و معارفِ استاد مولانا به نامِ «معارف محقق ترمزی» را نیز تصحیح کرده است.